ای دوست تو را رسد اگر ناز کنی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1738

ای دوست تو را رسد اگر ناز کنی

تا ساز شوی باز دمی ساز کنی

زان میترسم در جفا باز کنی

مکر اندیشی بهانه آغاز کنی

نوشته‌های مرتبط

از هر چه که آن خوشست نهی است مدام

ادامه نوشته »

توبه که دل خویش چو آهن کرده است

ادامه نوشته »

تا چند ز جان مستمند اندیشی

ادامه نوشته »

امشب ساقی به مشک می گردان کرد

ادامه نوشته »

عشق غلب القلب و قد صار به

ادامه نوشته »

سر رشته ی شادیست خیال خوش تو

ادامه نوشته »