نی گفت که پای من به گل بود بسی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1975

نی گفت که پای من به گل بود بسی

ناگاه بریدند سرم در هوسی

نه زخم گران بخوردم از دست کسی

معذورم دار اگر بنالم نفسی

نوشته‌های مرتبط

آن شب که تو را به خواب بینم پیداست

ادامه نوشته »

شاعر نیم و ز شاعری نان نخورم

ادامه نوشته »

آن کس که ببسته است او خواب مرا

ادامه نوشته »

درد و زخم ار زلف تو در چنگ آید

ادامه نوشته »

خاموش مرا ز گفت و گفتار تو کرد

ادامه نوشته »

خاک توام و خدای حق میداند

ادامه نوشته »