در دست اجل چو درنهم من پایی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1859

در دست اجل چو درنهم من پایی

در کتم عدم در افکنم غوغایی

حیران گردد عدم که هرگز جایی

در هر دو جهان نیست چنین شیدایی

نوشته‌های مرتبط

یک شفتالو از آن لب عنابی

ادامه نوشته »

دردی داری که بحر را پر دارد

ادامه نوشته »

ای آنکه دلت باید بر وی مگذر

ادامه نوشته »

ای عشق که هستی به یقین معشوقم

ادامه نوشته »

امروز یکی گردش مستانه کنم

ادامه نوشته »

گفتم که دلا تو در بلا افتادی

ادامه نوشته »