خوش می‌سازی مرا و خوش می سوزی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1852

خوش می‌سازی مرا و خوش می سوزی

خوش پرده همی دری و خوش می دوزی

آموختیم جوانی اندر پیری

از بخت جوان صلای پیرآموزی

نوشته‌های مرتبط

من بادم و تو برگ نلرزی چه کنی

ادامه نوشته »

گر رنج دهد به جای بختش گیرم

ادامه نوشته »

ای از قدمت خاک زمین خرم و شاد

ادامه نوشته »

از گنج قدم شدیم ویرانه ی او

ادامه نوشته »

مردی که فلک رخنه کند از دردی

ادامه نوشته »

دیروز فسون سرد برخواند کسی

ادامه نوشته »