گر رنج دهد به جای بختش گیرم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1285

گر رنج دهد به جای بختش گیرم

ور بند نهد به جای رختش گیرم

زان ناز کند سخت که چون بازآید

سختش گیرم عظیم سختش گیرم

نوشته‌های مرتبط

آنها که چو آب صافی و ساده روند

ادامه نوشته »

بر آتش چون دیک تو خود را میجو

ادامه نوشته »

می‌آمد یار مست و تنها تنها

ادامه نوشته »

این بانک خوش از جانب کیوان منست

ادامه نوشته »

این عرصه که عرض آن ندارد طولی

ادامه نوشته »

سودای تو را بهانه‌ای بس باشد

ادامه نوشته »