این عرصه که عرض آن ندارد طولی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1762

این عرصه که عرض آن ندارد طولی

بگذار عمارتش به هر مجهولی

پولیست جهان که قیمتش نیست جوی

یا هست رباطی که نیرزد پولی

نوشته‌های مرتبط

زان خسرو جان تو مهر شاهی بستان

ادامه نوشته »

از آدمیی دمی به جایی ارزد

ادامه نوشته »

مستم ز دو لعل شکرت ای مه رو

ادامه نوشته »

طنبور چو تن تن برآرد به نوا

ادامه نوشته »

ای عشق بتا به تلخ خویان خو بخش

ادامه نوشته »

گر رشک برد نبات بر خنده ی تو

ادامه نوشته »