جانم ز طرب چون شکر انباشته ای

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1789

جانم ز طرب چون شکر انباشته ای

چون برک گل اندر شکرم داشته ای

امروز مرا خنده فرو میگیرد

تا در دهنم چه خنده ها کاشته ای

نوشته‌های مرتبط

مه را طرفی به ماه رو میماند

ادامه نوشته »

از باد همه پیام او میشنوم

ادامه نوشته »

گفتم چه کنم گفت که ای بیچاره

ادامه نوشته »

شیرین سخنی در دل ما می خندد

ادامه نوشته »

گر حلقه ی آن زلف چو شستت نگرفت

ادامه نوشته »

این نیست ره وصل که پنداشته ای

ادامه نوشته »