ای داده مرا چو عشق خود بیداری

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1724

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

وین شمع میان این جهان تاری

من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری

وانگه گویی بس است تا کی زاری

نوشته‌های مرتبط

آن روز که کار وصل را ساز آید

ادامه نوشته »

ای هرچه صدف بسته ی دریای لبت

ادامه نوشته »

زنبور نیم که من به دودی بروم

ادامه نوشته »

عید آمد و هر کس قدری مقداری

ادامه نوشته »

چون دید مرا مست به هم برزد دست

ادامه نوشته »

ای آنکه صلیب دار و هم ترسایی

ادامه نوشته »