ای هرچه صدف بسته ی دریای لبت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 220

ای هرچه صدف بسته ی دریای لبت

وی هرچه گهر فتاده در پای لبت

از راهزنان رسیده جانم تا لب

گر ره ندهی وای من و وای لبت

نوشته‌های مرتبط

آنکس که نظر کند به چشم مستش

ادامه نوشته »

چشمت که همه جهان فسونش بگرفت

ادامه نوشته »

با نی گفتم که بر تو بیداد ز کیست

ادامه نوشته »

چشمان خمار و روی رخشان داری

ادامه نوشته »

ای صلح تو با بنده همه جنگ آمیز

ادامه نوشته »

اکنون که رخت جان جهانی بربود

ادامه نوشته »