ماییم که از باده‌ی بی‌جام خوشیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1319

ماییم که از باده‌ی بی‌جام خوشیم

هر صبح منوریم و هر شام خوشیم

گویند سرانجام ندارید شما

ماییم که بی‌هیچ سرانجام خوشیم

نوشته‌های مرتبط

گر در ره عشق او نباشی سرباز

ادامه نوشته »

امروز مرا سخت پریشان کردی

ادامه نوشته »

ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی

ادامه نوشته »

دود دل ما نشان سوداست دلا

ادامه نوشته »

زلفت چو بر آن لعل شکرخای زند

ادامه نوشته »

مهمان تو نیست دو سه روز و گزاف

ادامه نوشته »