زلفت چو بر آن لعل شکرخای زند

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 726

زلفت چو بر آن لعل شکرخای زند

در بردن جان بندگان رای زند

دست خوش خویش را کس از دست ندهد

افتاده ی خویش را کسی پای زند

نوشته‌های مرتبط

عالم جسم است و نور جانی ماییم

ادامه نوشته »

دایم ز ولایت علی خواهم گفت

ادامه نوشته »

شب گشت درین سینه چه سوز است عجب

ادامه نوشته »

گر مرده شود تن بر خود جاش کنند

ادامه نوشته »

انگورم و در زیر لگد میگردم

ادامه نوشته »

تا چند به هرزه چون غباری گردم

ادامه نوشته »