ما برزگران این کهن دشت نویم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1308

ما برزگران این کهن دشت نویم

در کشته‌ی شادی همه غم میدرویم

چون لاله‌ی کم عمر در این دشت فنا

تا سر زده از خاک به بادی گرویم

نوشته‌های مرتبط

ای آنکه حریف بازی ما بده ای

ادامه نوشته »

در خاک در وفای آن سیمین بر

ادامه نوشته »

در خواب مهی دوش روانم دیده است

ادامه نوشته »

من دم نزنم از این جهان دمگیر

ادامه نوشته »

ای عشق تو داده باز جان را پرواز

ادامه نوشته »

از خویشتن بجستن آرزو میکندم

ادامه نوشته »