در خواب مهی دوش روانم دیده است

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 303

در خواب مهی دوش روانم دیده است

با روی و لبی که روشنی دیده است

یا بر گل ترکان شکر جوشیده است

یا بر شکرستان گل تر روییده است

نوشته‌های مرتبط

جان چو سمندرم نگاری دارد

ادامه نوشته »

گفتی که بگو زبان چه محرم باشد

ادامه نوشته »

یاری کن و یار باش ای یار مخسب

ادامه نوشته »

بالا سر او دست زند این دستم

ادامه نوشته »

ای آنکه نظر به طعنه میاندازی

ادامه نوشته »

هرچند شکر لذت جان و جگر است

ادامه نوشته »