گه باده لقب نهادم و گه جامش

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1005

گه باده لقب نهادم و گه جامش

گاهی زر پخته گاه سیم خامش

گه دانه و گاه صید و گاهی دامش

این جمله چراست تا نگویم نامش

نوشته‌های مرتبط

المنة لله که به تو پیوستم

ادامه نوشته »

تا در دل من صورت آن رشک پریست

ادامه نوشته »

من پیر شدم پیر نه ز ایام شدم

ادامه نوشته »

گر نگریزی ز ما به نازی چه شود

ادامه نوشته »

ای مجمع دل راه پراکنده مزن

ادامه نوشته »

آن چیست که لذتست از او در صورت

ادامه نوشته »