گفتی چونی بیا که چون روزم خوش

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1004

گفتی چونی بیا که چون روزم خوش

چون روز همی درم همی‌دوزم خوش

تا روی چو آتشت بدیدم چو سپند

میسوزم و میسوزم و میسوزم خوش

نوشته‌های مرتبط

مینال که آن ناله شنو همسایه است

ادامه نوشته »

در سر دارم ز می پریشانی ها

ادامه نوشته »

گر یک ورق از کتاب ما برخوانی

ادامه نوشته »

تا نی ببرید از نیستان استاد

ادامه نوشته »

هرگز به مزاج خود یکی دم نزنی

ادامه نوشته »

در مصطبه‌ها گرد و خرابات نگر

ادامه نوشته »