
مخفی بدخشی – مخمس شماره 1
مخمس با تضمین غزل سعدی شیرازی
گفتم که نگار من جفاجوست
هم صحبت جاهلان بدخوست
این شیوه ز دلبران نه نیکوست
” ناگاه درآمد از درم دوست
لب خنده کنان چو غنچه در پوست ”
چون خنده ی جانفزاش دیدم
حرف از لب شکرش شنیدم
از باغ مراد گل بچیدم
” پیش قدمش به سر دویدم
در پای فتادمش که ای دوست ”
ای شوخ ستم شعار پر فن
گه گه نظری به جانب من
آن عهد قدیم خویش مشکن
” چشمش به کرشمه گفت با من
این نرگس مست من چو آهوست ”
میرفت به باغ آن نگارین
با خال سیاه و زلف مشکین
لب خنده کنان و دل پر از کین
” گفتم که همه نکوست لیکن
این است که بیوفا و بدخوست ”
مخفی تو بجو رضای سعدی
بگذر به ادب برای سعدی
می باش به التجای سعدی
” بشنو نفس دعای سعدی
گرچه همه عالمت دعاگوست ”



