
مخفی بدخشی – غزل شماره 69
هستی موهوم
چون یار جدا می شود ای دل همه خون شو
یک قطره ای آخر ز ره دیده برون شو
گردون همه دون پرور و هم سفله نواز است
یک چند به اوضاع جهان بنگر و خون شو
در بحر رود بحر شود قطره ی ناچیز
ای کم تو از خویش برون آی و فزون شو
ای صبر و برو تاب غم عشق نداری
ای عقل ز سر بگذر و قربان جنون شو
رفتم به طواف حرم و گفت سروشم
از هستی موهوم برون آی و درون شو
تا محو تو گردند همه آیینه رویان
ای صیقل ز نگار دل از پرده برون شو
مخفی به جز از لطف تو غمخوار ندارد
ای فخر دو کونین مرا راهنمون شو



