صائب تبریزی- غزل شماره 593
چنین که عقل کشیده است زیر بند ترا
عجب که عشق رهاند ازین کمند ترا
مباش بی دل نالان که آتشین رویان
ز دست هم بربایند چون سپند ترا
عنان به دست فرومایگان مده زنهار
که در مصالح خود خرج می کنند ترا
جز این که طعمۀ شهباز شد دلت چون کبک
چه گل شکفت ازین خندۀ بلند ترا؟
مخور فریب شکرخندِ صبح چون طفلان
که چرخ زهر دهد در لباسِ قند ترا
ز اهل درد ترا عقل چون کند صائب؟
نکرد تربیت عشق دردمند ترا