حلقۀ هر درِ باغی نشود دیدۀ ما

صائب تبریزی- غزل شماره 561

حلقۀ هر درِ باغی نشود دیدۀ ما

باغ دربسته بوَد دیدۀ پوشیدۀ ما

در دل قانع ما نیست تزلزل را راه

لنگر بحر بوَد گوهر سنجیدۀ ما

گرد غربت کندش زنده نهان در ته خاک

غم به هر جا که رود از دل غم دیدۀ ما

لعل و یاقوت به میزانِ جنون سنگ کم است

سنگ اطفال بوَد گوهر سنجیدۀ ما

خرمن سوخته از برق چه پروا دارد؟

غم عالم چه کند با دل غم دیدۀ ما

گر چه چون سرو نداریم درین باغ بری

می توان چید گل از دامن برچیدۀ ما

کار اکسیر کند رنگ طلایی صائب

مژه زرّین شود از برگ خزان دیدۀ ما