دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی

معنی بیت‌های شعر

دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی / که بامداد پگاهش تو روی بنمایی

اگر صبحگاهان چهره‌ات را نشان دهی، گویی دری از بهشت به روی او گشوده‌ای.

جهان شب است و تو خورشید عالم آرایی / صباح مقبل آن کز درش تو بازآیی

جهان بدون تو مانند شب تاریک است و تو خورشید زیبایی‌بخش جهانی؛ آن صبحی فرخنده است که تو از در بازگردی.

به از تو مادر گیتی به عمر خود فرزند / نیاورد که همین بود حد زیبایی

مادر گیتی در سراسر عمر خود فرزندی زیباتر از تو نزاده است؛ زیرا زیبایی در وجود تو به کمال رسیده است.

هر آن که با تو وصالش دمی میسر شد / میسرش نشود بعد از آن شکیبایی

هر کس حتی لحظه‌ای به وصال تو برسد، پس از آن دیگر نمی‌تواند دوری و شکیبایی را تحمل کند.

درون پیرهن از غایت لطافت جسم / چو آب صافی در آبگینه پیدایی

بدنت از شدت لطافت و ظرافت، حتی در زیر پیراهن نیز مانند آب زلالی که در شیشه دیده می‌شود، آشکار است.

مرا مجال سخن بیش در بیان تو نیست / کمال حسن ببندد زبان گویایی

برای وصف تو بیش از این مجال سخن گفتن ندارم؛ زیرا کمال زیبایی‌ات زبان هر سخن‌گویی را از گفتار بازمی‌دارد.

ز گفت و گوی عوام احتراز می‌کردم / کز این سپس بنشینم به کنج تنهایی

از گفت‌وگو با مردم عامی دوری می‌کردم و از این پس نیز تصمیم دارم در گوشه‌ی تنهایی بنشینم.

وفای صحبت جانان به گوش جانم گفت / نه عاشقی که حذر می‌کنی ز رسوایی

وفاداری به همنشینی با معشوق، در گوش جانم گفت: تو عاشق نیستی، چون از رسوایی و آشکار شدن عشق خود می‌ترسی.

گذشت بر من از آسیب عشقت آن چه گذشت / هنوز منتظرم تا چه حکم فرمایی

هر رنج و آسیبی که از عشق تو باید می‌دیدم، بر من گذشت؛ با این حال هنوز منتظرم ببینم درباره‌ام چه فرمانی صادر می‌کنی.

دو روزه باقی عمرم فدای جان تو باد / اگر بکاهی و در عمر خود بیفزایی

دو روز باقی‌مانده از عمرم فدای جان تو باد، اگر بتوانی از عمر من بکاهی و بر عمر خود بیفزایی.

گر او نظر نکند سعدیا به چشم نواخت / به دست سعی تو باد است تا نپیمایی

ای سعدی، اگر معشوق با لطف و مهر به تو ننگرد، کوشش تو بیهوده است و کاری از دست تلاش خودت ساخته نیست.