آن کس که از او صبر محال است و سکونم

معنی بیت‌های شعر

آن کس که از او صبر محال است و سکونم / بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم

آن کسی که شکیبایی و آرامش را از من گرفته است، با ده انگشت خود چنان بر من سخت گرفته و آزارم داده که گویی انگشتانش را در خون من فرو برده است.

پرسید که چونی ز غم و درد جدایی / گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم

از من پرسید: از غم و درد جدایی چگونه‌ای؟ پاسخ دادم: حال من چنان پریشان و دردناک است که نمی‌توان آن را با سخن بیان کرد.

زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد / از دست زبان‌ها به تحمل چو ستونم

از زمانی که چهره‌ات قبله و جایگاه نگاه من شد، در برابر سخنان و سرزنش‌های مردم مانند ستونی استوار و شکیبا ایستاده‌ام.

مشنو که همه عمر جفا برده‌ام از کس / جز بر سر کوی تو که دیوار زبونم

گمان مکن که در سراسر عمر از کسی ستم و بی‌مهری دیده‌ام؛ تنها در کوی توست که همچون دیواری خوار و ناتوان شده‌ام.

بیم است چو شرح غم عشق تو نویسم / کآتش به قلم درفتد از سوز درونم

می‌ترسم اگر داستان اندوه عشق تو را بنویسم، از شدت سوز و آتش درونم، قلم نیز آتش بگیرد.

آنان که شمردند مرا عاقل و هشیار / کو تا بنویسند گواهی به جنونم

کسانی که مرا عاقل و هوشیار می‌دانستند، کجایند تا اکنون دیوانگی و جنون مرا گواهی و ثبت کنند؟

شمشیر برآور که مرادم سر سعدیست / ور سر ننهم در قدمت عاشق دونم

شمشیرت را بیرون آور، زیرا خواسته‌ام فدای سر شدن در راه توست؛ و اگر سرم را بر قدمت نگذارم، مرا عاشقی فرومایه بدان.