گر متصور شدی با تو در آمیختن

معنی بیت‌های شعر

گر متصور شدی با تو درآمیختن / حیف نبودی وجود در قدمت ریختن

اگر درآمیختن و یکی‌شدن با تو ممکن بود، آیا فدا کردن جان و هستی در راه تو دریغ و افسوس داشت؟

فکرت من در تو نیست در قلم قدرتیست / کاو بتواند چنین صورتی انگیختن

اندیشه و خیال من توانایی درک زیبایی تو را ندارد؛ آفرینش چنین چهره‌ای تنها از قلم قدرت خداوند ساخته است.

کیست که مرهم نهد بر دل مجروح عشق / که‌ش نه مجال وقوف نه ره بگریختن

چه کسی می‌تواند بر دل زخمیِ عشق مرهم بگذارد؛ دلی که نه فرصت آرام گرفتن دارد و نه راهی برای گریختن؟

داعیه شوق نیست رفتن و باز آمدن / قاعده مهر نیست بستن و بگسیختن

خواست و رسم عشق، رفتن و بازگشتن نیست؛ آیین محبت، پیوندی گسستنی و مهر و عهدی شکستنی نیست.

آب روان سرشک و آتش سوزان آه / پیش تو باد است و خاک بر سر خود بیختن

اشک روان و آه سوزان در برابر تو هیچ است؛ گریه و ناله در پیشگاه تو مانند باد و بر سر خود خاک پاشیدن، بیهوده و بی‌اثر است.

هر که به شب شمع وار در نظر شاهدیست / باک ندارد به روز کشتن و آویختن

هرکس شبانگاه چون شمع در برابر معشوقی زیبارو بسوزد، از کشته‌شدن و به دار آویخته‌شدن در روز بیمی ندارد.

خوی تو با دوستان تلخ سخن گفتن است / چاره سعدی حدیث با شکر آمیختن

عادت تو این است که با دوستان سخنان تلخ بگویی؛ چارهٔ سعدی آن است که سخنان خود را با شیرینی و لطف درآمیزد.