سحاب اصفهانی – غزل شماره 28
صحبت اغیار داد ره به دلش کینه را
زشت کند روی زشت چهره ی آیینه را
در بر طفلی که یافت ره به دبستان عشق
شادی یک شنبه نیست صد شب آدینه را
چون دل بی رحم او شد دل من آهنین
بس که ز پیکان خویش کرد هدف سینه را
از اثر آه من سر زده خطش بلی
تیره کند دود آه طلعت آیینه را
صوفی از آلودگی کسوت خود پاک خواست
زان به می صاف شست خرقه ی پشمینه را
گفته ی خسرو نکرد جلوه چو طبع سحاب
ریخت به درگاه شاه گوهر گنجینه را
داور انجم سپاه فتحعلی شه که شست
از سیر خسروان دفتر پیشینه را