خواجوی کرمانی – غزل شماره 485
به جز نسیم که یابد نصیبی از گلزار
که یک گل است در این باغ و عندلیب هزار
چو از گل آرزوی مرغ خوش نظر بادست
تو هم به بوی قناعت کن از نسیم بهار
وگر چو غنچه جهان را به روی گل بینی
بدوز چشم جهانبین به خار و دیده مخار
ز تیغ و دار چه ترسانی ای پسر ما را
که تاج ما سر تیغ است و تخت ما سر دار
به عشوه ام چه فریبی چرا که بلبل مست
کجا به باد هوا باز گردد از گلزار
کدام دوست که دوری گزیند از بر دوست
کدام یار که گیرد قرار بی رخ یار
تو را شبی نگزیرد ز چنگ و نغمه ی زیر
مرا دمی نشکیبد ز آه و ناله ی زار
حدیث غصه ی فرهاد و قصه ی شیرین
به خون لعل بباید نوشت بر کهسار
روان بود که بود باغ را درین موسم
کنار و بر گل و خواجو ز گل گرفته کنار