چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

خواجوی کرمانی – غزل شماره 316

چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

به دود دل سبق مشک ناب بنویسند

بسا که باده پرستان چشم ما هر دم

برات می به عقیق مذاب بنویسند

حدیث لعل روان پرور تو میخواران

بدیده بر لب جام شراب بنویسند

معیّن است که طوفان دگر پدید آید

چو نام دیده ی ما بر سحاب بنویسند

سیاهی ار نبود مردمان دریایی

حدیث موج سرشکم به آب بنویسند

سواد شعر من و وصف آب دیده نجوم

شبان تیره به مشک و گلاب بنویسند

محررّان فلک شرح آه دلسوزم

نه یک رساله که بر هفت باب بنویسند

چو روزنامه ی روی تو در قلم گیرند

محقق است که بر آفتاب بنویسند

خطی که مردم چشمم سواد کرد چو آب

مگر به خون دل او را جواب بنویسند

برات من چه بود گر بر آن لب شیرین

به مشک سوده ز بهر ثواب بنویسند

سزد که بر رخ خواجو قلم زنان سرشک

دعای خسرو عالیجناب بنویسند