خواجوی کرمانی – غزل شماره 124
ای من ز دو چشم نیم مستت مست
وز دست تو رفته عقل و دین از دست
بنشین که نسیم صبحدم برخاست
برخیز که نوبت سحر بنشست
با روی تو رونق قمر گم شد
وز لعل تو قیمت شکر بشکست
گویی در فتنه و بلا بگشود
نقاش ازل که نقش رویت بست
برداشت دل شکسته از من دل
وندر سر زلف دلکشت پیوست
از لعل تو یک زمان شکیبم نیست
بی باده کجا قرار گیرد مست
در عشق تو زآب دیده خواجو را
آخر بر هر کس آبرویی هست