ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست
حافظ-رباعی شماره 4
ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست
آیینه به دست و روی خود می‌آراست
دستارچه‌ای پیشکشش کردم گفت
وصلم طلبی زهی خیالی که توراست
معنی بیت های شعر
1. ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست / آیینه به دست و روی خود می‌آراست:
معشوقی که قامتش مانند سروی راست و بلند است، آیینه به دست گرفته و به زیبایی خود می‌نگرد. این تصویر، تجسمی از زیبایی و خودآگاهی معشوق است که همچون ماهی تابان یا سروی آزاده، با وقار و جلال به خود می‌پردازد.
2. دستارچه‌ای پیشکشش کردم گفت / وصولم طلبی زهی خیالی که توراست:
وقتی پیشکشی (دستار) به او تقدیم کردم، با طعنه گفت: «اگر وصال مرا می‌طلبی، چه خیال باطلی داری!» این پاسخ، نشان‌دهنده‌ی دوری و دست‌نیافتنی بودن معشوق است که رویای وصال را به ریشخند می‌گیرد و عاشق را با واقعیت تلخ ناکامی روبه‌رو می‌کند.
تفسیر شعر
رباعیات حافظ شیرازی – ادبستان شعر پارسی
واژگان دشوار : مصراع بیت ها ابیات تحلیل بررسی همراه با معنا مفهوم شعر شرح کامل توضیح.