در آرزوی بوس و کنارت مردم
حافظ-رباعی شماره 29
در آرزوی بوس و کنارت مردم
وز حسرت لعل آبدارت مردم
قصه نکنم دراز کوتاه کنم
بازآ بازآ کز انتظارت مردم
معنی بیت های شعر
۱. در آرزوی بوس و کنارت مردم / وز حسرت لعل آبدارت مردم:
حافظ با زبانی آکنده از شور و اشتیاق می‌سراید: در آرزوی بوسه و نزدیکی تو جان دادم، و از حسرتِ لعلِ آبدارِ لب‌هایت (شرابِ نابِ وجودت) جان سپردم. این بیت با ترکیبِ ظریفِ «لعل آبدار» که هم به شراب اشاره دارد و هم به لب‌های معشوق، عشقِ زمینی و آسمانی را در هم می‌آمیزد. حافظ در اینجا از شدتِ عشق و فراق می‌گوید که چگونه جانش را به لبِ رسانده است.
۲. قصه نکنم دراز کوتاه کنم / بازآ بازآ کز انتظارت مردم:
با بیانی پرالتهاب می‌گوید: قصه را طولانی نمی‌کنم و کوتاه می‌گویم: بازآ، بازآ! که از انتظارِ دیدار تو در حالِ جان دادنم. تکرارِ «بازآ» مانند ضربانِ قلبی است که لحظهبهلحظه از حرکت می‌ایستد. حافظ در این بیت، با ایجازِ بی‌نظیری، تمامِ وجودش را فریاد می‌زند تا معشوق را به بازگشت دعوت کند.
تفسیر شعر
رباعیات حافظ شیرازی – ادبستان شعر پارسی
واژگان دشوار : مصراع بیت ها ابیات تحلیل بررسی همراه با معنا مفهوم شعر شرح کامل توضیح.