
بیدل دهلوی- غزل شماره 918
آگاهی از خیال خودم بی نیاز کرد
خود را ندید آینه تا چشم باز کرد
نعلِ جهان در آتشِ فکرِ سلامت است
آن شعله آرمید که مشقِ گداز کرد
چون آه کرد رهگذرِ ناامیدیام
هر کس ز پا نشست مرا سرفراز کرد
کو زحمتِ فراق و کدام انبساط وصل
زین جور آنچه کرد به ما امتیاز کرد
کلفتزدای کینهٔ دلها تواضع است
زین تیشه میتوان گرهِ سنگ باز کرد
حیرت مقیمِ خانهٔ آیینه است و بس
نتْوان به روی ما درِ دلها فراز کرد
داغم ز سایه ای که به طوف سجود او
پایِ طلب ز نقشِ جبینِ نیاز کرد
شابت قیام و شیب رکوع و فنا سجو د
در هستی و عدم نتوان جز نماز کرد
زین گلْسِتان به حیرت شبنم رسیده ایم
باید دری به خانهٔ خورشید باز کرد
در پرده بود صورتِ موهومِ هستیام
آیینهٔ خیال تو افشای راز کرد
بر زندگی ست بارِ گرانجانیام هنوز
قدّ دو تا مرا خم ابروی ناز کرد
گامی نبود بیش رهِ مقصدِ فنا
این رشته را نفس به کشاکش دراز کرد
معنی نمایِ چهرۀ مقصود نیستی ست
بیدل مرا گداختن آیینهساز کرد



