
بیدل دهلوی- غزل شماره 1833
مکش دردسرِ شهرت، میفکن بر نگین زورش
برای نام اگر جان میکنی، مگذار در گورش
تلاشِ منصبِ عزّت ندارد حاصلی دیگر
همین رنجِ خمیدن میکند بر دوش مزدورش
خیالاتِ دماغِ جاه تا محشر جنون دارد
بپرس از موی چینی تا چه در سر داشت فغفورش
محالست این که کام تشنهٔ دیدار تر گردد
ز موسی جمع کن دل آتش افتادهست در طورش
به ذوقِ امتحان، ملک سلیمان گر زنی بر هم
نیابی سرمهواری تا کشی در دیدهٔ مورش
همه زین قافِ حیرت، صید عنقا میکنیم امّا
هنوز از بینیازی بیضه نشکستهست عصفورش
به عبرت عمرها سیرِ خراباتِ هوس کردم
جنون میخندد از خمیازه بر مستانِ مغرورش
به اظهارِ یقین رنجِ تکلّف میکشد زاهد
ازین غافل که انگشتِ شهادت میکند کورش
سراغ گردِ تحقیقی نمیباشد درین وادی
سیاهی میکند خورشید هم من دیدم از دورش
نمیدانم چه ساغر دارد این دوران خودرایی
که در هر سر خُمستانِ دگر میجوشد از شورش
گزند ذاتی از بنیاد ظالم کم نمیگردد
به موم از پردهٔ زنبور نتوان برد ناسورش
به این شوری که مجنونِ خیال ما به سر دارد
مبادا صبح محشر با نفس سازند محشورش
به یاد صبح پیری کم کم از خود بایدم رفتن
ز آهِ سرد محمل بستهام بر بوی کافورش
فلک هنگامهٔ تمثال زشتیهای ما دارد
ز خودبینی است گر آیینهٔ ما نیست منظورش
انالعشقی است سیر آهنگ تارِ تردماغیها
تو خواهی نغمهٔ فرعون گیر و خواه منصورش
دگر مژگان گشودی، منکرِ اعمی مشو بیدل
که معنیهاست روشن چون نقط از چشم بینورش



