
بیدل دهلوی- غزل شماره 1100
تا دمِ تیغت به عرضِ جلوه عریان میشود
خونِ زخمِ من چو رنگ از گل نمایان میشود
گر چمن زین رنگ میبالد به یاد مقدمت
شاخ گل محملکشِ پروازِ مرغان میشود
تا نشاند بر لبِ تیغِ تو نقش جوهری
در دهانِ زخمِ عاشق بخیه دندان میشود
ترک خودداریست مشکل ورنه مشت خاک ما
طرف دامانی گر افشاند بیابان میشود
هرکه رفت از دیده داغی بر دل ما تازه کرد
در زمینِ نرم نقش پا نمایان میشود
کینه مییابد رواج از سردمهریهای دهر
آبروی آتش افزون در زمستان میشود
کلفتِ اسباب رنجِ طبعِ حرصاندود نیست
خار و خس در دیدۀ گرداب مژگان میشود
صافی دل را زیارتگاه عبرت کردهاند
هرکه میرد خانهٔ آیینه ویران میشود
حاکمِ معزول را از بیوقاری چاره نیست
زلف در دورِ هجومِ خط مگس ران میشود
اشک در کار است اگر ما رنگ افغان باختیم
هرچه دل گم میکند بر دیده تاوان میشود
شعلهٔ ما هرقدر خاکستر انشا میکند
جامهٔ عریانی ما را گریبان میشود
دستگاه هستی از وضع سحر ممتاز نیست
گردی از خود میفشاند هر که دامان میشود
کاهشم چون شمع مفت دستگاهِ حیرت است
نیست بیسود تماشا آنچه نقصان میشود
تا توانی بیدل از مشقِ فنا غافل مباش
مشکل هر آرزو زین شیوه آسان میشود



