
بیدل دهلوی- غزل شماره 2104
جنونِ ذرّهام، در سازِ وحشت سخت قلّاشم
به خورشیدم بپوشی تا به عریانی کنی فاشم
گوارا کردهام بر خویش توفانِ حوادث را
به چندین موج چون اجزای آب از هم نمیپاشم
نشستی تا کند پیدا، غبارِ نقشِ موهومی
حیا نم میکشد از انتظارِ کلکِ نقّاشم
سرِ بیسجده باشد چند مغرور فلک تازی
چو آتش پیش پا دیدن به پستی افکند کاشم
طرف با آفتاب محشرم از دست آگاهی
تو ای غفلت! رسان تا سایهٔ مژگان خفّاشم
روم چون شمع، گیرم گوشهٔ دامان خاموشی
ز تیغ ایمن نیام هر چند با رنگست پرخاشم
ادب با شوخیِ طبعِ فضولم بر نمیآید
به رویم پرده مگشا تا همان بیرون در باشم
بساط کبریا پایانِ خار و خس که میخواهد
به سنگ ناکسی زان در برون رفتهست فرّاشم
چو اشک مضطرب تا کی نشیند نقش من یارب
عنانِ لغزشِ پا میکشد عمریست نقّاشم
به مرگ از زندگی بیش است یأسِ بینوای من
کفن کو تا نباید آب گشت از شرم نبّاشم
چو شمع از امتحان سیرم درین دعوت سرا بیدل
به آن گرمی که باید سوخت، خامان پختهاند آشم



