
بیدل دهلوی- غزل شماره 1226
در بساطی که دمِ تیغِ ادب آختهاند
بینیازان سر و گردن به خَم افراختهاند
نُه فلک را به خود افتاده سر و کارِ جدال
عرصه خالی و ز حیرت سپر انداختهاند
در مقامی که دل و دیده و دیدار یکیست
همه داغند که آیینه نپرداختهاند
چه بهار و چه خزان در چمنستانِ حضور
عرض هر رنگ که دادند همان باختهاند
همچو عنقا که به جز نام ندارد اثری
همه آوازۀ پرواز ز پر ساختهاند
بلبلانِ چمنِ قرب به آهنگِ یقین
میسرایند و همان هم سبق فاختهاند
از ازل تا به ابد آنچه تماشا کردیم
خود نمایانِ خیال آینه پرداخته اند
گر به منزل نرسیده ست کسی نیست عجب
کان سوی خویش ندارند ره و تاختهاند
چارۀ خودسری خلق چه امکان دارد؟
ششجهت انجمنِ عیش به غم ساختهاند
خودشناسی عرضِ جوهرِ یکتایی نیست
بیدل اینها همه خویشند که نشناختهاند



