
بیدل دهلوی- غزل شماره 622
دل به سعی آب گردیدن طرب پیمانه است
خودگدازی تردماغی های این دیوانه است
هر کجا نازی ست ایجاد نیازی میکند
خط، چراغ حسن را جوش پر پروانه است
نالهها در دل گره دارم به ناموس وفا
ریشهام چون موج گوهر در طلسم دانه است
عضو عضوم نشئهٔ کیفیت مژگان اوست
دست اگر بر هم فشانم لغزش مستانه است
تا نمیری رمز این معنی نگردد روشنت
کاشنای زندگی از عافیت بیگانه است
از کج اندیشان نشان مردمی جستن خطاست
چشم کی دارد کمان هر چند صاحبخانه است
مگذرید، ای می کشان از فیض تعلیم جنون
حلقهٔ زنجیر سرمشق خط پیمانه است
دست رد، پرداز سامان تماشا میشود
طرهٔ تار نگه را موج مژگان شانه است
غفلت من کم نشد از سرگذشت رفتگان
چون ره خوابیدهام آواز پا افسانه است
عالم امکان ندارد از حوادث چارهای
در هجوم گرد سیل آبادی ویرانه است
چون حباب، آخر، نفس آشوب هستی میشود
خانهٔ ما سیل بنیادش هوای خانه است
ما به اول گام از تمهید وحشت جستهایم
بیدل اینجا چین دامن ابجد طفلانه است



