
بیدل دهلوی- غزل شماره 1038
بسکه بیرویت بهارم کلفت انشا میکند
چون حنا رنگ از گرانی سایه پیدا میکند
گر نه باد صبح چین طرّهات وا میکند
نسخهٔ جمعیّت ما را که اجزا میکند
عضو عضوم بسکه میبالد به سودای جنون
وسعت دامانِ داغ ایجادِ صحرا می کند
همّت از تدبیر بیجا تا کجا خجلت کشد
ای جنون رحمی که ما را هوش رسوا میکند
نسخهٔ هستی ز بس دقّتْ سواد افتاده است
چشم برهم بسته حلّ این معمّا میکند
جنسِ دردِ بیکسی کم نیست در بازار ما
گر شنیدن مایه دارد ناله سودا میکند
جلوه از شوخی نقابِ حیرتی افکنده است
رنگ صهبا در نظرها کار مینا میکند
دیدۀ ما را خمارِ شوخی رفتار او
عاقبت خمیازه ای نقش کف پا میکند
چون شود بیحاصلی معلوم مطلب حاصل ست
حاجت ما را روا نومیدی ما میکند
گر چنین بالد هوای پر فشانیهای شوق
آه ما را ریشهٔ تخم ثریّا میکند
در شکست آرزو تعمیر آزادی گم است
بال چون بر هم خورد پرواز پیدا می کند
سنگ بر تدبیر زن، کار کس اینجا بسته نیست
یک شکستن صد کلید از قفل انشا میکند
رهبر مقصود بیدل وحشت از خویش است و بس
سیل چون مطلق عنان شد سیر دریا میکند



