
بیدل دهلوی- غزل شماره 1039
بسکه بیمارِ تو بر بسترِ غم یکرو مانْد
یاد گرداندن اگر داشت تهِ پهلو ماند
زندگی رفت ولی پاس وفا را نازم
کز قد خم به سر سایهٔ آن ابرو ماند
چون مه نو همه را پیش کماندارِ قضا
تیغِ جرأت سپر افکند و خم بازو ماند
تا قیامت اثر ننگ فضولی باقیست
چینی مجلس فغفور شکست و مو ماند
همه رفتند ازین باغ و طلب در کار است
آنچه از فاختهها ماند همین کوکو ماند
بازمیداردت از هرزهدوی کسب کمال
نافه چون پخته شد از همرهی آهو ماند
گردن از جیبِ چه تصویر برآرم یارب
رنگ در خامهٔ نقّاش سرِ زانو ماند
ای حباب آینهٔ حسنِ وقار تو حیاست
چون عرقریختی از چهره نخواهد رو ماند
همچو عکسی که برَد سادگی از آینهها
هرچه در طبع تو جا کرد تو رفتی او ماند
فوت فرصت المی نیست که زایل گردد
رنگها رفت و به تشویشِ دماغم بو ماند
منِِ گم کرده بضاعت به چه نازم بیدل
دلکی بود ازین پیش در آن گیسو ماند



