
بیدل دهلوی- غزل شماره 2807
گر از گوهر کمر سازی و گر دستارِ زرپیچی
دمی بیکشمکش گردی که زیر خاک سرپیچی
نفس خون گشت و تسکین حبابی هم نشد حاصل
چو گرداب اینقدر تا چند در فکر گهر پیچی؟
ز حیرت پای در گل ماندهای، تحریکِ مژگانی!
نگاه بینیازی، تا به کی در چشم تر پیچی؟
به خطّ عنبرین در هاله گیری ماه تابان را
ز گیسو سنبل شاداب بر گلبرگ تر پیچی
ز تدبیری دگر آرایش نازت نمیآید
بگردد نازکی گِرد میانت تا کمر پیچی
کمند اینجا رسایی درخور سامان چین دارد
جهان صید خیال توست، برخود هر قدر پیچی
برو زاهد! نداری مغز بر اسرار پیچیدن
تو محو ظاهری، عمّامه میباید به سر پیچی
به پرواز هوس تا کی نفس میسوزی؟ ای غافل!
کمندِ نالهای، جهدی که بر صیدِ اثر پیچی
تماشا زین دو نیرنگ هوس بیرون نمیباشد
نگه گر نیست، باید چون شنیدن بر خبر پیچی
بجز رزق مقدّر نیست ممکن حاصل کامت
اگر چون عنکبوتان رشته بر صد بام و در پیچی
غرورعجز دنیا حکم شاخ آهوان دارد
تو هم چندانکه برخود بیش بالی، بیشتر پیچی
بسی پیچید بیدل، نالهات بر دامن شبها
کنون وقت است اگر این رشته در پای سحر پیچی



