
بیدل دهلوی- غزل شماره 44
ای قیامت صبح خیز لعل خندان شما
شور صد صحرا جنون گرد نمکدان شما
چشم آهو حلقهٔ گرداب بحر حیرت است
در تماشای رم وحشی غزالان شما
عشرت از رنگ است هرجا گل بساط آرا شود
مفت جام ما که میگردد به دوران شما
از صدف ریزد گهر وز پسته مغز آید برون
چون شود گرم تکلم لعل خندان شما
از طراوتگاه عشرت نوبهار باغ ناز
باد چشم ما سفال جوش ریحان شما
بیش ازین نتوان به ابروی تغافل ساختن
شیشهٔ دل خاک شد در طاق نسیان شما
ما سیه بختان به نومیدی مهیا کردهایم
یک چراغان داغ دل دور از شبستان شما!
بستر و بالین من عمری ست قطع راحت است
بر دم شمشیر زد خوابم ز مژگان شما
نارسا افتادهایم ای برق تازان همتی
تا غبار ما زند دستی به دامان شما
عالمی در حسرت وضع عبارت مرده است
معنی ما کیست تا فهمد ز دیوان شما
از غبار هر دو عالم پاک بیرون جسته است
بیدل آواره یعنی خانه ویران شما



