
بیدل دهلوی- غزل شماره 298
ندیدم مهربان دل های از انصاف خالی را
ز حیرت بر شکست رنگ بستم عجزنالی را
فروغ صبح رحمت طالع است از روی خوشخویی
ز چین بر جبهه لعنت میکشد خط بد خصالی را
پر پرواز آتشخانه سوز عافیت باشد
ز خاکستر طلب کن راحت افسرده بالی را
جهان در گرد پستی منظر جمعیتی دارد
ز عبرت مغربی کن طاق ایوان شمالی را
نظرها ذرهٔ خورشید حسنند، ای حیا رحمی
مگردان محرم آن جلوه آغوش نهالی را
عیان است از شکست رنگ ما وضع پریشانی
چه لازم شانه کردن طرهٔ آشفته حالی را
خزان اندیشی از فیض بهارت بیخبر دارد
جنون تاراج مستقبل مگردان نقد حالی را
خمستان جنونم لیک از شرم ضعیفی ها
نیاز چشم مستی کردهام بی اعتدالی را
تمیز خوب و زشت از فیض معنی باز میدارد
تماشا مشربی آیینه کن بی انفعالی را
به این خجلت که چشمم دور از آن در خون نمیبارد
عرق خواهد دمانید از جبینم برشکالی را
سر بی مغز لوح مشق ناخن میسزد بیدل
توان طنبور کردن کاسهٔ از باده خالی را



