
بیدل دهلوی- غزل شماره 766
غنچه در فکر دهانت گوشه گیر خستهای ست
گوهر از سودای لعلت سر به دامن بستهای ست
نسبت خاصی ست اهل عشق را با جور حسن
زخم ما و تیغ نازت ابروی پیوستهای ست
چرب و نرمی در کلام عاشقان پروردهاند
نغمهٔ منقار مرغان تو مغز پستهای ست
سرکشان از قید دام خاکساری فارغند
از کمان طوق قمری سرو تیر جستهای ست
نخلبند گلشنم یارب خیال روی کیست
هر نگه امشب به چشمم رشتهٔ گلدستهای ست
بحر موزونی ز طبعم باز توفان میکند
هر نفس بر لب چو موجم مصرع برجستهای ست
بوی گل را التفات غنچه زندان است و بس
خون خورَد در گوشه گیری هر کجا وارستهای ست
بسکه وحشت محمل عیش بهاران میکشد
رنگ هم چون بو غبار بر زمین ننشستهای ست
بی بلایی نیست از هر جا تراود بوی درد
در نقاب پردۀ این سازها دلخستهای ست
ماجرای دل به اظهار دگر محتاج نیست
گوش اگر باشد نفس هم نالهٔ آهستهای ست
دردمندی لازم دست تهی افتاده است
شیشه تا خالی نمیگردد دل نشکستهای ست
بسکه بیدل کلفتاندود است گلزار جهان
بوی گل در دیدهام دود ز آتش جستهای ست



