
بیدل دهلوی- غزل شماره 345
پرتو حسن تو هر جا شد نقاب افکن در آب
گشت از هر موج شمع حسرتی روشن در آب
صاف دل را شرم تعلیم خموشی میکند
ناید از موج گهر جز لب به هم بستن در آب
در محیط عمر جان را رهزنی جز جسم نیست
غرقه را پیراهن خود بس بود دشمن در آب
محرمان وصل در خشکی نفس دزدیدهاند
خار ماهی را نباشد سبز گردیدن در آب
صد تپش در بار دارد خجلت وضع غرور
موج نبض بیقرار است از رگ گردن در آب
صحبت رو آشنایان سر به سر آلودگی ست
آینه از عکس مردم میکشد دامن درآب
تا توان در شعله کردن ریشهٔ دود سپند
چون حباب از تخم ما سهل است بالیدن در آب
انفعال خودنمایی از سبک مغزان مخواه
هر خس و خاشاک نتواند فرو رفتن در آب
بوالهوس در مجلس می میشود طاووس مست
رنگ های مختلف میجوشد از روغن در آب
خصم سرکش را فنا ساز از ملایم طینتی
آتش سوزان ندارد چاره جز مردن در آب
طبع روشن نیست بی وحشت ز اوضاع سپهر
صورت دام است بیدل عکس پرویزن در آب



