
بیدل دهلوی- غزل شماره 2778
ز عریانی جنون ما نشد مغرور سامانی
توان دست از دو عالم برد اگر باشد گریبانی
مگر از خود روم تا اشکی و آهی به موج آید
که چون شبنم نیام سر تا قدم جز چشم حیرانی
چه سان زیر فلک عرض بلندیها دهد همّت؟
که از کوتاهیِ این خیمه نتوان چید دامانی
ندانم از کدامین کوچه خیزد گرد من، یارب؟
نوای شوقم و گم کردهام ره در نیستانی
تبسّمْ جلوهای چون صبح بگذشت از کنار من
سراپایم نهان گردید در گرد نمکدانی
ز سوز دل تجلّی منظر برقی است هر عضوم
چو مجمر دارم از یک شعله سامان چراغانی
ز قرب سایهٔ من میگدازد زهرهٔ راحت
تبی در استخوان دارم چو شیری در نیستانی
چنین کز هر بن مو انتظار چشم یعقوبم
پس از مردن تواند ریخت خاکم رنگ کنعانی
به زلف او شکستْ آمادهٔ حسرت دلی دارم
که عمری شد شکن میپرورد در سنبلستانی
به اسباب تعلّق جمع نتوان یافت آسودن
دو عالم محو گردد تا رسد مژگان به مژگانی
هیولی ماند دهر و نقشی از پیکر نبست آخر
ز لفظ این معمّا برنیامد نام انسانی
اگر بیدل چو گل پایم ز دامن برنمیآید
ندارد کوتهی دست من از سیر گریبانی



