
بیدل دهلوی- غزل شماره 1923
با چنین شوخی نشیند تا به کی بیکار گل؟
رخصت نازی که گردد گرد آن دستار گل
نالهٔ ما را، ز تمکینت بهای دیگر است
میکند یک دم زدن صدرنگ در کهسار گل
اینقدر توفانْ نوایِ حسرتِ گلزارِ کیست
کز شکست رنگ میبالد به صد منقار گل
در گلستانی که مخمورِ خیالت خفتهایم
رنگ میبازد ز شرمِ سایهٔ دیوار گل
آگهی آیینهدارِ معنیِ آشفتگی است
میشود خواب پریشان چون شود بیدار گل
چشم کو تا محرم اسرار بیرنگی بوَد
ورنه زین باغِ تحیّر میدمد بسیار گل
تا گهر باشد، چرا دریا کشد ننگ حباب؟
حیف باشد جز دل عاشق به دست یار گل
گر کنی یک غنچه فکر عالمِ آزادگی
یابی از هر چینِ دامن صد گریبانزار گل
عشرت این باغ یکسر برگِ تسلیمِ فناست
جبههای چند از شکفتن میکند هموار گل
خلوت آن جلوه غیر از حیرتم چیزی نداشت
هر قدر بیپرده شد آیینه کرد اظهار گل
خاک ما هم میکشد آغوشِ نازِ جلوهای
چون بهار آمد، جهانی میکند یکبار گل
سر به سر باغِ جهان بیدل مقامِ حیرتست
دارد از هر برگ اینجا پشت بر دیوار گل



