ورود / عضویت



زبان به‌ کامِ خموشی‌ کشد بیانش و لرزد - ادبستان شعر پارسی % %

زبان به‌ کامِ خموشی‌ کشد بیانش و لرزد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1320

زبان به‌ کامِ خموشی‌ کشد بیانش و لرزد

نگه ز دور به حیرت دهد نشانش ولرزد

نگه نظاره‌ کند از حیا نهانش و لرزد

زبان سخن‌ کند از تنگیّ دهانش و لرزد

چه شوکت است ادبگاهِ حسن را که تبسّم

ببوسد از لبِ موجِ گهر دهانش و لرزد

قلم چگونه دهد عرض دستگاه توهّم

که فکر، مو شود از حیرت میانش و لرزد

دمی ‌که آرزوی دل به عرض شوق تو کوشد

گره چو شمع شود ناله بر زبانش و لرزد

خیال ما کند آهنگِ سجدهٔ سرِ راهت

برد تصوّر از آنسوی آسمانش و لرزد

نظر به طینت بیتاب عاشق اینهمه سهل است

که همچو موج شود ناله بر زبانش و لرزد

عجب مدار ز نیرنگِ اختراعِ مروّت

که همچو آه ز دل بگذرد سنانش و لرزد

بوَد ترحّم عشقت به حال ناکسی من

چو مشت خس‌ که ‌کند شعله امتحانش و لرزد

به محفل تو که اظهار مدّعاست تحیّر

نفس در آینه پنهان کند فغانش و لرزد

به وصل، وحشتم از دل نمی‌رود چه توان کرد؟

که سست مشق رسد تیر بر نشانش و لرزد

به عافیت نی‌ام ایمن ز آفتی‌ که ‌کشیدم

چون آن غریق ‌که آرند بر کرانش و لرزد

ز بسکه شرمِ سجودش گداخت پیکر بیدل

چو عکسِ آب نهد سر بر آستانش و لرزد

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤