
بیدل دهلوی- غزل شماره 1303
رنگ اطوارِ ادبسنجان به قانون ریختند
مصرعِ موجِ گهر از سکته موزون ریختند
کس به نیرنگ تبسّمهای خوبان پی نبرد
کز دم تیغِ حیا خونِ چه مضمون ریختند
بینیازیهای خوبان میل قتل کس نداشت
خشکسالی بر حنا زد کز هوس خون ریختند
آبرو چندان درین ایّام شد داغ تری
کز خجالت ابرها باران به جیحون ریختند
خرّمی در ششجهت فرش است از رنگ بهار
اینقدر خون از دم تیغ که گلگون ریختند
شغل اسباب تعلّق عالمی را تنگ داشت
دست بر هم سوده گردی کرد هامون ریختند
تا قیامت رنج خسّت میکشد نام لئیم
زر به هرجا شد گران بر دوش قارون ریختند
تا شکستِ اعتبار خودسران روشن شود
گرد چینی خانهها از موی مجنون ریختند
تا بنای فتنهٔ بی پا و سر گیرد ثبات
خاک ما بر باد میدادند گردون ریختند
با چکیدن، خون منصور مرا رنگی نبود
جرعهای در ساغر سرشار افزون ریختند
عشق غیر از عرض رسوایی ز ما چیزی نخواست
راز این نُه پرده ما بودیم بیرون ریختند
گوهری در قلزمِ اسرار میبستند نقش
نقطهای سر زد ز کلک بیدل اکنون ریختند



