
بیدل دهلوی- غزل شماره 602
در خور غفلت نگاهی رونق ما و منست
خانه تاریک است اگر شمع تأمل روشنست
چیست نقد شعله غیر از سعی خاکستر شدن
سال و ماه زندگانی مدت جان کندنست
دل به سعی گریهٔ سرشار روشن کردهایم
این چراغ بیکسی را اشک حسرت روغنست
خامکار الفت داغ محبت نیستم
همچو آتش سوختن از پیکر من روشنست
ساغر عشرت که میگیرد، که در بزم بهار
همچو مینا شاخ گل امروز خون در گردنست
پیک تصویریم از ما، جرأت جولان مخواه
اینقدرها بس که پای ما برون دامنست
هیچکس بر معنی مکتوب شوق آگاه نیست
ورنه جای نامه پیش یار ما را خواندنست
نور بینش جمله صرف عیب پوشی کردهایم
شوخی نظارهٔ ما تار چشم سوزنست
طبع روشن کم دهد از دست، ربط خامشی
از پی حبس نفس آیینه حصن آهنست
بشکنم دل تا شوم با رمز تحقیق آشنا
شخص هم عکس است تا آیینه در دست منست
ضبط بیباکی ست در کیش جنون ترک ادب
بی گریبان دست من پای برون از دامنست
جز تأمل نیست بیدل مانع شوق طلب
رشتهٔ این ره اگر دارد گره، استادنست



