
بیدل دهلوی- غزل شماره 932
آه به دوستان دگر عرضِ دعا که میبرد
اشکْ چکید و ناله رفت، نامهٔ ما که میبرد
توأمِ گل دمیدهایم، دامنِ صبح چیدهایم
در چمنی که رنگِ ماست بویِ وفا که میبرد
نغمهٔ محفلِ کرم وقفِ جنونِ سایل است
ورنه به عرضِ مدّعا عرض حیا که میبرد
ننگِ هوس نمیکشد دولتِ بی زوالِ ما
بر در کبریای فقر نام هما که میبرد
کرد کشاکش هوس مفلست از شکوه ناز
آگهی اینکه از کفت رنگِ حنا که میبرد
هر که گذشت ازین چمن ریشهٔ حسرتش بجاست
این همه کاروانِ رنگ رو به قفا که میبرد
آینهٔ حضورِ دل تحفهٔ دیر و کعبه نیست
آنچه نثار نازِ تست در همه جا که میبرد
از غمِ هستی و عدم یادِ تو کرد فارغم
خاک مرا به باد هم از تو جدا که می برد
شمع چو وقت در رسد خفته به بال و پر رسد
رفتن اگر به سر رسد زحمت پا که میبرد
تا به فلک دلیلِ ما چشم گشودن ست و بس
کوری اگر نه ره زند کف به عصا که میبرد
بیدل از الفتِ هوس نگذر و راه انس گیر
منتظرِ طلب مباش ننگ بیا که میبرد



