
بیدل دهلوی- غزل شماره 2278
عبث خود را چو آتش تهمت آلودِ غضب کردم
به هر خاشاک چندان گرم جوشیدم که تب کردم
چو آن طفلی که رقص بسملش در اهتزاز آرد
نفسها را پر افشان یافتم، ناز طرب کردم
به داغ صد کلف واسوختم از خامیِ همّت
چو ماه از خانهٔ خورشید اگر آتش طلب کردم
مخواه از موج گوهر جرأت توفانْ شکاریها
کمند نارسایی داشتم، صید ادب کردم
ز حسن بی نشان تا وانمایم رنگ تمثالی
در حیرت زدم، آیینهداری را سبب کردم
به مستان مینوشتم بیخودی تمهید مکتوبی
مدادش را دوات از سایهٔ برگ عنب کردم
چو شمع از خلوت و محفل شدم مرهون داغ دل
ز چندین دفتر، آخر نقطهای را منتخب کردم
چو گردون هر چه جوشید از غبارم، جوهر دل شد
به این یک شیشه خلقی را دکاندار حلب کردم
به مشقِ عافیت راهی دگر نگشود این دریا
همین چون موج گوهر گردنی را بیعصب کردم
نرفت از طینتم شغل تمنّای زمین بوسش
چو ماه نو جبین گر سوده شد، ایجاد لب کردم
ندامت داشت بیدل معنیِ موهوم فهمیدن
به تحقیق نفس، روز هزار آیینه شب کردم



