
بیدل دهلوی- غزل شماره 1615
هر که آمد در جهان بیکستر از ما میرود
کاروانها زین ره باریک تنها میرود
از شکستِ اعتبار آگاه باید زیستن
نیست بیگرد پری راهی که مینا میرود
سر خطِ مضمونِ زلفش کج رقم افتاده است
شانه گر صد خامه پردازد چلیپا میرود
گر سرِ رفتن بوَد سوی گریبان رو کنید
شمع زین محفل برون بیزحمتِ پا میرود
بیوداع جاه نتوان از دنائت وارهید
سایه با آثار این دیوار یکجا میرود
طمطراق عالم عبرت تماشاکردنیست
پیش پیشش بانگ خر گرم است مرزا میرود
زاهدان بر خود مچینید اینقدر سودای پوچ
ریش و فش آخر چو پشم از کون دنیا میرود
انتظار صبح محشر عالمی را خاک کرد
عمرها رفت و همین امروز و فردا میرود
کاش موهومی به فریاد غبار ما رسد
رنگها باید پری افشاند عنقا میرود
در کمینِ صنعتِ علم و فنون دیوانگیست
بام و در، بیجستجو آخر به صحرا میرود
ششجهت واماندهٔ یأسِ سراغِ مدّعاست
نام فرصت نیست کم گر بر زبانها میرود
حیف دانایی که گردد غافل از آزادگی
در تلاش گوهر، آب روی دریا میرود
دوستان گر مدّعا عرض پیام آرزوست
قاصد دیگر چه لازم فرصت ما میرود
پی غلط کرده است بیدل آمد و رفت نفس
خلق میآید به آیینی که گویا میرود



