اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 7
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
به نظاره ی جمالی چو ستاره دیده بازم
به هوای زخمه ی تو همه ناله ی خموشم
تو به این گمان که شاید ز نوا فتاده سازم
به ضمیرم آنچنان کن که ز شعله ی نوایی
دل خاکیان فروزم دل نوریان گدازم
تب و تاب فطرت ما ز نیازمندی ما
تو خدای بی نیازی نرسی به سوز و سازم
به کسی عیان نکردم ز کسی نهان نکردم
غزل آنچنان سرودم که برون فتاد رازم